1 mei..... zomaar voorbij!

Foto's

Het hele leven van baasje en vrouwtje is gedurende bijna een jaar georienteerd geweest op de magische datum... 1 mei, het openingsfeest!

De laatste weken hadden ze geen hoop meer dat de camping echt officieel open zou mogen gaan, aangezien de papieren vreselijk veel tijd in beslag nemen, maar in de laatste week is toch het laatste papier nog binnengekomen, dus 1 mei was echt, ook officieel, de openingsdag.

Na bijna een maand stralend zomerweer kwam Murphy langs: vrijdag, de dag van opbouwen, ging het regenen. Bovendien liepen de reserveringen voor de maaltijd, ondanks de sluitingsdatum van een week ervoor, nog vrolijk door tot vrijdagmiddag. Natuurlijk mensen die we niet konden weigeren.... This is France, man!!

Zaterdagmorgen, stromende regen. Geen sprake van buiten leven, zoveel mogelijk in de tent proppen (maar een orkest en 140 personnen passen er toch echt niet in), en proberen de exposanten een overdekt plekje te geven, dus stress bij het baasje. Vrouwtje stond gezellig in de keuken te helpen, en Jonne en ik werden er elke keer uitgescholden.

Om elf uur zou de dag beginnen met de harmonie van Cuiseaux, die om 11.45 eindelijk begon (irritant voor Nederlanders, geheel normaal voor Fransen). Hierna moest er ondanks de regen een tentje worden opgezet door een team van geblinkddoekte mensen, één geleid door de burgemeester, de ander geleid door het baasje van Boris. De winnaar kreeg een prijs, die ik mocht brengen in mijn emmertje. Ik voelde me eerst vereerd, maar dat was snel over toen bleek dat het baasje in een microfoon stond te kletsen. Zijn stem was anders; veel harder en daar houd ik toch al niet van, en het ergste was dat die stem heel ergens anders vandaan kwam dan waar hij stond. Ik vond het helemaal niet leuk, en dan ook nog zoveel drukte om me heen...BRRRRRRR. Ik heb snel het emmertje afgeleverd en was blij dat ik weer naar huis mocht.

Van de rest van de dag heb ik weinig meegekregen, ik weet dat baasje en vrouwtje het vreselijk druk hebben gehad, o;a. omdat de hulptroepen voor de keuken uiteindelijk ergens in het midden van de overvolle tent hebben zitten eten in plaats van te helpen (dus vrouwtje was ook gestresst), en de Nederlanders hebben echt gepicknickt in de droge buien, want er was geen plaats meer in de tent. Om af te sluiten zijn er ballonnen opgelaten; voor het opruimen waren er wel weer voldoende mensen, en daarna hebben de werkers en de kampeerders een uitgebreide nazit gehad, die uiterst gezellig was.

En daarna? Was er nog leven na 1 mei? Tja, in feite verandert er niets.... zo nu en dan een kampeerder, onderhoud en klussen aan de camping, drukte met de muziek, en te weinig tijd om met ons te gaan wandelen. Maar, zeggen Matthijs en Renske, wij honden zijn ook nooit tevreden - (en dan zeg ik) net mensen!

Condal, mei 2010
Poot, Jikkepoot jikke

Terug naar huis