Spinnen als een poes

Dinsdag, de verjaardag van het baasje..... maar geen feest vandaag, ze hebben weer eens geen tijd. Wel gaan baasje en vrouwtje lunchen in het café, maar wij mogen natuurlijk weer niet mee. We doen het wel met de brokjes, en uit protest heb ik ze niet opgegeten. Baasje heeft de halve avond telefoontjes gehad, hij was er blij mee, vrouwtje heeft - toen ze eenmaal thuis kwam- in d'r eentje bij het vuurtje buiten gezeten. Maar ook zij was blij, want het lijkt erop dat ze in het nieuwe schooljaar wat uurtjes saxofoonles mag gaan geven.

Woensdag, baasje was tussen de middag opeens in de stress, want er zou, vervroegd, een meneer komen die de aanleg van de stroom moest controleren, en er moest nog iets worden voorbereid. Toen vrouwtje uit haar werk kwam, stond er een fles bubbeltjes in de koelkast, want ondanks allerlei horrorverhalen over de goedkeuring van nieuwe stroomaansluitingen heeft baasje de complimenten voor de keurige aanleg gekregen ! Bovendien had baasje het rapport over het gehandicaptentoilet ontvangen, en daar was weliswaar "iets" niet volgens de normen, maar het is niet in het rapport gezet. Ook hiervoor zijn we dus geslaagd, baasje knort van opluchting, en de fles zei zachtjes "pscht".

Donderdag, vrouwtje zou naar de boekhouder gaan, maar kwam terug met een verjaardagscadeau van het baasje, en wel één die bij Jonne en mij voor nogal wat opwinding zorgt.... inderdaad, een poes! Vooralsnog (het geval is tijdens het schrijven van dit stukje pas 24 uur bij ons) verblijft het in de bijkeuken, voornamelijk in de hoogste regionen zoals de voorraadkast, tussen de wasmiddelen of achter het kaaskastje naast de eierdozen. De vriezer is meteen al gebarricadeerd, want baasje vindt dat geen plek om te integreren. Ik en Jonne ook niet. Het beest heeft al voor het nodige amusement gezorgd, zoals het omver springen van een fles limonadesiroop vanaf de één-na-hoogste plank, met dus een geweldig effect. Tussen de middag hebben ik en Jonne theater voor de poes (ze heet Chimimi, vreselijk hè?!) mogen opvoeren, maar we moesten minstens twee meter van haar af blijven. Vooral Jonne is, zoals verwacht, hééééél geïnteresseerd om van zeer nabij kennis te kunnen maken.

De week is nog niet helemaal om, maar Matthijs en Renske spinnen bijna net zo hard als de poes over alle vooruitgang die is geboekt. Ik en Jonne zien het aan, en wachten rustig op de volgende tegenvaller.....

Condal, april 2010
Poot, Jikkepoot jikke

Terug naar huis