Adoptiekip
Achttien kippen lopen er nu op het erf rond. Dat zal niet zo lang meer duren, want vrouwtje baalt een beetje van de kippenmest. Stront, gewoon, zogezegd. En die stront valt natuurlijk vooral daar waar de kippen zich het vaakst ophouden, namelijk daar waar ze kunnen schuilen tegen de regen.... onder het afdak, lekker dicht bij de deur. Zo kan Jonne er tenminste goed bij als ze poep wil eten (en dat is altijd), en trappen we de stront tenminste lekker mee het huis in. Dus, zeer binnenkort zal het aantal kippen wel drastisch verminderen.
Maar eerst zullen de mensen zich nog moeten buigen over wie mag blijven leven en wie niet. De oudsten eruit, de jongeren leggen beter eieren, maar we hebben teveel jongeren, en wel in twee generaties. In elk geval moet Haans (kind haan, zo gedoopt door liefhebbende kampeerders) eraan geloven, want hij kan het niet best vinden met zijn vader, en baasje wil een Stoere Haan op Leeftijd. Wie Haans hebben wil, we geven Haans gratis weg, maar je moet hem wel zelf komen ophalen - en snel! De kaalnekjes worden weggefokt, want baasje is er wel aan gewend, maar vrouwtje vindt ze nog altijd lelijk. Helaas, kinderen kaalnek, jullie zullen het gebraden uitstekend doen. Verder hebben de kippen van dit jaar toch nog best geluk; want wij hopen volgend jaar heel veel eieren aan campinggasten te kunnen verkopen, dus er blijven meer kippen dan vorig jaar over. Er is er echter nog één waarover geen beslissing is genomen - al valt deze onder de noemer Bijzondere Verkrijgingen, dus ze heeft een voorsprong op de anderen:
Eind september dacht baasje dat hij hallucineerde, de zwarte kip had een dubbelgangster. Maar hij ijlde niet, had ook nog niet teveel alcohol genuttigd. Een kipje van de buren, bestemd om na drie maanden naar de slachterij te gaan, was bij het laden blijkbaar de dans ontsprongen. Ze overnachtte in onze vuurdoorn, en overdag zocht ze aansluiting bij onze kippen. Na een paar dagen was ze nog altijd niet gepakt door roofdieren, en at ze met onze kippen mee. Even later scharrelde ze ook tegen de schemering bij ons kippenhok mee, en je raadt het al, na een week of drie was ze zodanig geaccepteerd dat ze met de andere kippen mee op stok ging. Tijdens het schrijven bedenk ik mij dat eigenlijk deze adoptiekip het meeste recht van overleven heeft, niet alleen omdat het blijkbaar een zelfredzaam type is, maar ook omdat deze dame als enige geen inteelt zal veroorzaken! Dus baasje en vrouwtje, ik heb het besluit voor jullie genomen: Advocaatje moet blijven!
Condal, december 2009
Poot, Jikke
Terug naar huis
