Belletjes

De hele zomer is het rustig geweest op het pad naast ons huis. Maar vanaf eind september, begin oktober wordt onze zondagsrust regelmatig wreed verstoord. Terwijl baasje en vrouwtje proberen uit te slapen, parkeren er auto's vlak naast ons huis. Uit die auto's, bij voorkeur witte bestelauto's, komen groene mannetjes tevoorschijn. Groene jas, groene broek, groene laarzen, groene sokken en vast ook een groene onderbroek. Helemaal gecamoufleerd, want ze gaan op jacht. En het wild kan ze zo tenminste niet zien.
Die mannetjes zijn nog niet het ergste, maar waarom Jonne en ik zo moeten blaffen, is omdat er ook honden uit de auto komen. Opgewonden hondjes, die de hele zomer opgesloten hebben gezeten in hun kennel, en nu al hun energie gaan stoppen in het los rondrennen en achter sporen aangaan. Precies wat ik nu niet mag -maar eerlijk is eerlijk, ik ben ook niet de hele zomer opgesloten.

Het jagen is een uiterst belangrijke bezigheid en dient serieus te worden genomen. Maar het is wel zondag, er hoeft niet te worden gewerkt, dus een glaasje gaat er wel in. En nog een glaasje en nog een glaasje, en zo komt het dat er nog wel eens wordt misgeschoten. Op een collega, op een hond.....
Inmiddels is alcohol voor en tijdens de jacht niet erg meer geaccepteerd, maar het is al te laat: de regels voor de veiligheid zijn gemaakt. Vandaag de dag dient een verantwoordelijke jager zichzelf te voorzien van oranje versierselen, bijvoorbeeld een vestje of een petje. Zo zien zijn collega's hem tenminste tussen de bomen door. En het wild is kleurenblind?

Ik weet wel waarom de rest van de kleding groen blijft, want wij struinen vaak met baasje en vrouwtje dwars door de bossen, en dan worden jas en broek van baasje en vrouwtje ook vaak groen. Volgens mij is de kleurcode niet zozeer om zelf gecamoufleerd te zijn, maar om het vuil te camoufleren. Dat lijkt me best logisch, want hoe minder wassen, hoe beter. Of het nu mezelf is of mijn plek, alle honden weten dat je het fenomeen wassen beter maar kunt vermijden. Ik begrijp die jagers wel!

Dan die honden..... Een buurvrouw die dierenartsassistente is, vertelde ooit dat op maandagmorgen de dierenartsbezetting extra groot is, want op maandag zitten er altijd wel gewonde honden in de wachtkamer. Die honden zijn niet altijd door het wild gewond geraakt, maar ook door de jagers zelf. Een jager moet wel erg dronken zijn om een charmant slank jachthondje voor een zwijn aan te zien, maar in het heetst van de strijd schijnt het toch voor te komen.
Ook daar heeft men iets op gevonden: een mooie fluoriserende halsband en.... belletjes! En die belletjes, die maken nu juist dat wij baasje en vrouwtje iedere keer weer wakker blaffen als er een auto naast ons huis parkeert, want daar word je als hond toch hardstikke gek van!

Condal, oktober 2009
Poot, Jikkepoot jikke

Terug naar huis