Een nachtje in het maisveld

Renske en Yfke hebben mij en Jonne meegenomen op de wandeling, zoals zo vaak. Netjes aangelijnd, zou vrouwtje zeggen; ik vind het meer een vrijheidsbeperkend martelwerktuig. Maar goed, tijdens die wandeling haalde een haas het in zijn hoofd ons weitje over te steken. Moet 'ie niet doen.

Natuurlijk moest ik daar meer van weten, en aangezien vrouwtje erg moeite had om Jonne vast te blijven houden, kon ik me met riem en al uit haar handen losrukken. Dus, ik acher de haas aan. Dat ging best goed want ik kan ook heel hard rennen, maar het rotbeest kwam op het idee om na het oversteken van de weide een groot maisveld in te duiken. Ik dus ook, maar met die nare rollijn om m'n nek zat ik steeds vast. In het begin kon ik wel weer loskomen, maar hoe verder ik het mais in ging, hoe lastiger het werd. Op een gegeven moment zat ik echt vast en kon geen kant meer op.

Vrouwtje had blijkbaar al begrepen dat ik misschien een probleem ging krijgen, dus zij is met Yfke en Jonne naar me gaan zoeken. Eerst heb ik steeds geblaft, maar daar werd ik wel wat moe van, bovendien hielp het niet. Na een uur ofzo zijn de mensen Jonne naar huis gaan brengen en hoorde ik ze niet meer. Later kwamen ze terug, met Lilian erbij. Met z'n drieën zijn ze het mais gaan uitkammen, rijtje voor rijtje. En ik, ik ben goed opgevoed, dus toen ik hoorde dat ze terug waren, had ik het volste vertrouwen dat ze me los kwamen halen, en ik mag niet blaffen als ik aan de lijn zit, dus dat heb ik ook niet gedaan.

Helaas, het maisveld is héél groot en het begon donker te worden, dus ze zijn zonder mij teruggegaan. Zij bezorgd, ik teleurgesteld, bovendien dorstig en met een rammelende maag. Ik heb de nacht dus geketend aan de maisplanten moeten doorbrengen. Ik kan je vertellen dat het niet zo héél erg leuk is, juist omdat ik niet kon gaan en staan waar ik wilde. Later hoorde ik dat Renske en Yfke visioenen hadden van uitgedroogde hondjes die in oktober door de combine werden ingeslikt, dus ook zij hebben een slechte nacht gehad.

s' Morgens vroeg zijn baasje en vrouwtje weer verder gaan zoeken, eerst dichterbij huis, twijfelend of Renske zich niet vergist had in de plaats van de blaf. Met de echo's hier vergis je je zo... Maar goed, Renske is naar haar werk gegaan en Matthijs terug naar "mijn" maisveld, heeft dat verder uitgekamd en uiteindelijk heeft hij me gevonden. Hij begrijpt niet goed dat ik geen kik geef als hij in de buurt komt, maar ja, dat hebben ze me toch geleerd?!

In elk geval is het weer goed gekomen, en ziehier het bewijs dat zo'n riem slecht is, dat ze me beter los kunnen laten.....!

Terug naar huis