Oortjes

Renske vond dat het rechteroor van Rosa er wel erg zielig bij hing, al was dat al zo sinds ze zichzelf in maart verwond had met het zoeken naar lekkerder gras aan de andere kant van het gaas. We vonden op dat moment dat, gezien de minischrammetjes, schapen echt aanstellers zijn, ze gedroeg zich of ze bijna dood ging. Nu denken we dat we misschien toch iets over het hoofd hebben gezien....

Half april probeerde vrouwtje van dichterbij te kijken naar het oor door een beetje graan te geven, en pakte ze Rosa bij haar kladden. Maar Rosa was zwaar tegenstander van gepakt worden en probeerde zich uit haar handen te draaien. In de strijd, die niet eens zo hevig was, vloog het oor van Rosa drie meter verder de weide in!!! Echt waar, ik stond erbij en keek er naar!! Renske ook.. Maar ze had wel antwoord op haar vraag: het was niet zo best met het oor! Ze heeft het naast de vuilnisbak gelegd, bij de voordeur, om aan baasje te laten zien.

Dit was 's morgens vroeg, meteen na dit incident mochten wij mee uit wandelen. Eenmaal terug ruikt Jonne een héérlijke traktatie en springt erop af. Vrouwtje snapt het eerst niet, maar het wordt haar al snel duidelijk: Jonne heeft het schapenoor te pakken! Daar was vrouwtje het niet mee eens, tot grote spijt van Jonne. Wij honden hebben ons zoals gewoonlijk tevreden moeten stellen met hondenbrokken.

Uiteindelijk bleek Rosa niet zoveel last (meer) te hebben van de wond en de korst die op haar gehoorgang ontstond, is bijna weg. Alleen zodra Renske haar vrije hand beweegt tijdens het voeren, is Rosa vertrokken, lekkers of niet.

Nauwelijks bekomen van deze stress, krijgt Rosa een baby - met twee oortjes! Hoera, fototoestellen erbij terwijl het lammetje probeert op te staan, mijn enthousiast geblaf wordt niet op prijs gesteld, de bemoeizucht van ezel Mozart ook niet, dus na de eerste foto's laten we de dieren maar met rust en gaan de mensen weer aan het werk. Helaas, een half uur later is het lammetje dood..... en moeder Rosa héél verdrietig! Nu kunnen de schapen mij weinig interesseren, maar het geblaat de hele dag was wel zielig. Na vele theorieën van baasje en vrouwtje en Marion en Paul concluderen ze dat het lammetje waarschijnlijk al niet echt gezond was, het ademde onregelmatig en had (te) veel moeite met staan. Na een dag en wat graan extra lijkt moeder over haar verdriet heen te zijn, we wachten nu op een baby van het andere hoogzwangere schaap, jullie worden op de hoogte gehouden!

Terug naar huis